Me kete deshiroj te hap nje horizont te ri ne rrymat teologjike e filozofike te ndryshme qe lindin si nevoje e ushqimit shpirteror dhe mendor te njeriut.
Moderatorë: Laert, I-AMESHUAR
Posto një përgjigje 13 postime · Faqe 2 prej 2 · 1, 2
Ndarja e Kishës prej vjetit 381-1054-Pajtimi prej 1274- 2014
Avatari i antarit
Drejtues

Poste: 4571
Antarësuar: 28 Janar 2009, 13:10
Deklarimi i Përbashkët i Papa Françeskut dhe i Patriarkut Kirill i Moskës dhe i gjithë Rusisë
Imazh
Nenshkrimi i Deklaratës të dy Kishave Kristiane prezentë Presidentit Komunist Raul Kastro, Havanë, Kubë, e premte, më 12.II.2016
Imazh

"Hiri i Zotit Jezu Krisht, dashnia e Hyjit dhe bashkimi me Shpirtin e Shenjtë kjoshin me ju të gjithë" (2 Kor 13, 13).

1. Për vullnet të Hyjit Atë nga i cili vjen çdo dhuratë në emën të Zotit tonë Jezu Krisht, e me ndihmën e Shpirtit të Shenjtë, Ngushëllues, ne, Papa Françesku e Kirilli, Patriarku i Moskës dhe i gjithë Rusisë, u takuam sot, në Havanë. Falenderojmë Hyjin, e lumnuem në Trininë e Shenjtë, për këtë takim, i parë në histori.
Me gëzim u rigjetëm si vëllazën në fenë e krishterë, që takohen për të "folun gojarisht" (Gjn 12: 2), si i flet zemra-zemrës, e për të diskutue mbi marrëdhaniet ndërmjet Kishave, për problemet themelore të besimtarve tanë si dhe perspektivat e zhvillimin të qytetërimit njerëzor.

2. Takimi ynë vllaznor u ba në Kubë, në udhëkryq mes Veriut dhe Jugut, mes Lindjes dhe Perëndimit. Nga ky ishull, simbol i shpresave të "Botës së Re" e ngjarjet dramatike të historisë së shek. XX-të, ia drejtojmë fjalën tonë të gjithë popujve e Amerikës Latine dhe kontinenteve të tjera.
Ne gëzohemi që besimi i krishterë ashtë në rritje këtu në mënyrë dinamike. Potenciali i fuqishëm fetar i Amerikës Latine, traditën e saj shekullore të krishterë, realizohet përmes përvojës personale të miliona njerëzve, që janë garanci e një të ardhme të madhe për këtë rajon.

3. Takohemi larg kundërshtive të lashta të "Botës së Vjetër", e ndjehemi ma të fuqishëm në nevojën për një punë të përbashkët ndërmjet katolikëve dhe ortodoksëve të thirrun, me ambëlsi dhe respekt për t’I dhanë përgjegje botës për shpresën që ashtë në ne (krh 1 Pt 3, 15).

4. Ta falenderojmë Zotin për dhuratat, që morëm nga ardhja në botë e Birit të Tij të vetëm. Ta ndajmë traditën e përbashkët shpirtnore të mijëvjeçarit të parë të krishterimit. Dëshmitarët e kësaj tradite janë Nana e Shenjtnueme e Zotit, Virgjëra Mari dhe Shenjtorët që i nderojmë. Në mesin e tyne janë shumë martirë, që e dëshmuen besnikërinë e tyne ndaj Krishtit e u banë "farë e të krishterëve."

5. Pavarësisht nga kjo Traditë e përbashkët të dhjetë shekujve të parë, të katolikëve e ortodoksëve, pothuajse prej një mijë vjetësh, u mungoi bashkimi në Eukaristi. U ndamë nga plagët e shkaktueme nga konfliktet e së kaluames së largët e të afërt, nga mosmarrëveshjet, e trashëgueme nga paraardhësit tanë, në kuptimin e ushtrimit të besimit tonë në Zotin, një i vetëm në Tri Persona(Vetje) - Ati, Biri e Shpirti Shenjtë. Na vjen keq për humbjen e unitetit, si pasojë e dobësisë njerëzore dhe e mëkatit që ndodhi pavarësisht Lutjeve meshtarake të Krishtit Shëlbues: "Le të të jenë të gjithë një. Si ti, o Atë, je në mua e unë në Ty, ashtu edhe ata të jenë në një"(Gjn 17, 21).

6. Të vetëdijshëm për vazhdimësinë e pengesave të panumërta, ne shpresojmë se takimi ynë do të kontribuojë në rivendosjen e këtij uniteti të dëshiruem prej Zotit, për të cilën Krishti u lut. Besojmë që takimi ynë të frymëzoji të krishterët e mbarë botës, që t'i luten Zotit me zell për të përtërirë bashkimin e plotë e të gjithë dishepujve të Tij. Në një botë që pret nga ne jo vetëm fjalë, por me veprime konkrete, ky takim kjoftë një shenjë shprese për të gjithë njerëzit vullnetëmirë!

7. Të vendosun për të ba çdo gja, që ashtë e nevojshme për të kapërcyer mosmarrëveshjet historike që trashëguem, ne duam të kombinojmë përpjekjet tona për ta deshmue Ungjillin e Krishtit dhe trashëgiminë e përbashkët të Kishës së mijëvjeçarit të parë, duke iu përgjigje sfidave të botës bashkëkohore. Ortodoksë e katolikë duhet të mësohen të japin dëshmi të njëzeshëm për të vërtetën kudo, ku kjo ashtë e mujtun dhe e nevojshme. Qytetërimi njerëzor ka hyrë në një periudhë ndryshimesh epokale. Ndërgjegjja jonë e krishterë dhe përgjegjësia jonë pastorale nuk na lejon të rrijmë duarkryq përballë sfidave, që kërkojnë përgjigje të përbashkët.

8. Vështrimi ynë ashtë i drejtuem kryesisht kah rajonet e botës, ku të krishterët janë viktima të persekutimeve. Në shumë vende të Lindjes së Mesme e të Afrikës së Veriut, vëllaznit dhe motrat tona në Krishtin janë shfarosë me familje, fshatra e qytete të tana. Kishat e tyne shkatërrohen e plaçkiten barbarisht, objektet e tyne të shenjta përdhosen me monumentet e tyne të shndrrueme në germadhë. Në Siri, Irak e në vendet e tjera të Lindjes së Mesme, vërejmë me dhimbje eksodin masiv të të krishterëve nga tokat nga i cili filloi përhapja e besimit tonë dhe ku ata kanë jetue që nga koha e Apostujve, së bashku me komunitetet e tjera fetare.

9. I kërkojmë bashkësisë ndërkombëtare të veprojë urgjentisht për të parandalue dëbimet e reja të të krishterëve të Lindjes së Mesme. Në ngritjen e zanit tuej në mbrojtje të të krishterëve të përsekutuem duam të shprehim ngushëllimet tona për vuajtjet e pësueme të besimtarëve të traditave të tjera fetare si dhe viktimat e luftës civile, të kaosit e të dhunës terroriste.

10. Në Siri e në Irak, dhuna ka shkaktue tashmë mijëra jetë, duke lanë miliona njerëz pa strehë dhe burime jetese. I bajmë thirrje bashkësisë ndërkombëtar të bashkohen për t'i dhanë fund dhunës e terrorizmit dhe në të njëjtën kohë, për të kontribue përmes dialogut me një reagim të shpejtë në rivendosjen e paqes civile. Ashtë thelbësore për të sigurue një shkallë të gjanë ndihma humanitare për popullsitë e martirizueme si dhe për shumë refugjatë në viset fqinje.
I kerkojmë të gjithë atyne që mund të ndikojnë mbi fatin e njerzve të rrëmbyer, ndermjet të tjerve edhe Mitropolitët e Halebit, Paul me Gjon Ibrahimin(Paolo e Giovanni Ibrahim) të rrëmbyem gjatë meshës së prillit të 2013, për të ba ç’ashtë e nevojshme për lirimin e tyne të shpejtë.

11. I lartojmë me za të naltë lutjet tona Krishtit, Shëlbyesi i Botës, për rivendosjen e paqes në Lindjen e Mesme si "fryti i drejtësisë" (krh Is 32, 17), në fuqizimin e bashkëjetesës vëllaznore midis popullatave të ndryshme, Kishave e feve të pranishme, për rikthimin e refugjatëve në shtëpitë e tyne, për shërimin e të plagosunve dhe për prehjen në paqe të shpirtrave të pafajshmëve, të vramë.
U drejtojmë një thirrje të fortë gjithë palëve të përfshime në konflikte, të tregojnë vullnet të mirë e të ulen në tryezën e bisedimeve. Në të njëjtën kohë, ashtë e nevojshme që bashkësia ndërkombëtare të bajë çdo përpjekje të mundshme për t’i dhanë fund terrorizmit me ndihmën e veprimeve të përbashkëta, të bashkërendituna dhe të koordinueme. U bajmë thirrje të gjitha vendeve të përfshime në luftën kundër terrorizmit, të veprojnë me përgjegjshmëni e me kujdesë. I nxisim të gjithë të krishterët dhe të gjithë besimtarët në Zotin, që të lusin Zotin Krijues të Botës, që ta mbrojë krijesën e vet nga shkatërrimi e të mos lejojë një luftë të re botnore. Në mënyrë që paqja të jetë e qëndrueshme dhe e besueshme duhen ba përpjekje të veçanta e të nevojshme me qëllim të rizbulojmë vlerat e përbashkëta që na bashkojnë, të bazuem në Ungjillin e Zotit tonë Jezu Krisht.

12. Ne përkulemi para martirizimit të atyne që me flijimin e jetës së tyne dëshmojnë të vërtetën e Ungjillit, duke pranue ma mirë vdekjen se sa mohimin(apostazian) e Krishtit. Ne besojmë se këta martirë të kohës sonë, të Kishave ndryshme, por të bashkuem në një vuajtje të përbashkët, janë pengë i bashkimit e të krishterëve. E pikërisht ju që vueni për Krishtin, ju drejtohet fjala e Apostullit: "Gëzohuni, ... në atë masë që merrni pjesë në mundimet e Krishtit, gëzohuni që edhe në zbulesën e lumnisë së Tij, të mund të gëzoheni e të galdoheni" (1 Pt 4, 12-13).

13. Në këtë epokë shqetësuese, dialogu ndërfetar ashtë i domosdoshëm. Ndryshimet në të kuptuemit e të vërtetës fetare nuk duhet të pengojnë njerëzit e besimeve të ndryshme të jetojnë në paqe dhe në harmoni. Në rrethanat e tashme, udhëheqësit fetarë kanë një përgjegjësi të veçantë në edukimin e besimtarve të vet në frymën e respektit të bindjeve të atyne që u përkasin traditave të ndryshme fetare. Janë absolutisht të papranueshme përpjekjet për të përligjë veprimet kriminale me parulla fetare. Asnjë krim nuk mund të jetë e kryem në emën të Zotit, "sepse Zoti nuk ashtë Zoti i çrregullimit, por i paqtimit" (1 Kor 14, 33).

14. Në pranimin e vlerave të nalta të lirisë fetare, ne falënderojmë Zotin për ripërtëritjen e papame të fesë së krishterë që po ndodh tash në Rusi e në shumë vende të Europës Lindore, ku regjimet ateiste kanë sundue për dekada të tana. Sot zinxhirët e ateizmit militantë janë këputë e, në shumë vende, të krishterët mund ta ushtrojnë lirisht fenë e vet. Në një çerek shekulli, janë ndërtue dhjetëra e mijëra Kisha të reja, qindra manastire dhe shkolla teologjike. Bashkësitë e krishtera kanë çue përpara veprimtari të randësishme shoqnore dhe bamirëse, duke ofrue asistencë të ndryshme të vorfnve. Ortodoksët dhe katolikët shpesh herë punojnë krah për krah. Ata dëshmojnë ekzistencën e themeleve të përbashkëta shpirtnore të bashkëjetesës njerëzore, duke dëshmue vlerat e Ungjillit.

15. Në të njëjtën kohë, ne jemi të shqetësuem për situatën në shumë vende, ku ndeshen të krishterë, gjithnjë me kufizime të lirisë fetare, të drejtën për t’i dëshmue besimin e tyne dhe mundësinë për të jetue në përputhje me to.

Në veçanti, shohim se transformimi i disa vendeve në shoqëritë shekullarizuese, ku Zoti dhe e vërteta e Tij janë të hueja, përban një kërcënim serioz për lirinë fetare. Kjo ashtë për ne një burim shqetësimi i kufizimit aktual i të drejtave të të krishterëve, për të mos folë për diskriminim e tyne, ku disa forca politike, të udhëhequna nga ideologjia e shekullarizmit shpesh herë shumë agresiv përpiqen t’i izolojnë në skutat e jetës publike.

16. Proçesi i integrimit europian i nisun pas shekujve të konflikteve të përgjakshëm, u përshëndet nga shumëkush me shpresë, si një garanci e paqes dhe e sigurisë. Megjithatë, ne inkurajojmë vigjilencën kundrejt integrimit që nuk respekton identitetet fetare. Duke pranue kontributin e feve të tjera të qytetërimit tonë, jemi të bindun se Europa duhet të mbetet besnik në rranjët e veta të krishtera. Ne kërkojmë te krishterët e Europës Perëndimore dhe Lindore të bashkohen për ta dëshmue sëbashku Krishtin e Ungjillin, në mënyrë që Europa të ruajë shpirtin e vet të formuem prej dy mijë vjetësh të traditës së krishterë.

17. Sytë tanë drejtohen kah njerzit që janë në situata shumë të vështira, të cilët jetojnë në kushtet e nevojës ekstreme të vorfnisë, ndërsa shtohen gjithnjë e ma shumë të mirat materiale të njerëzimit. Ne nuk mund të rrijmë indiferent përballë fatit të miliona emigrantëve dhe refugjatëve, të cilët trokasin në portat e vendeve të pasuna. Konsumi i shfrenuem, siç shihet në disa vende ma të zhvillueme, gradualisht po shterrojnë burimet e Planetit tonë. Pabarazia në rritje në shpërndarjen e pasurieve tokësore, e thellon ndjenjën e padrejtësisë kundrejt sistemit të marrëdhënieve ndërkombëtare që ashtë vendosë.

18. Ne, të krishterët, nuk duhet të harrojmë se “Zoti zgjodhi të marrët për sytë e botës, për t’i turpnue të mençurit, Zoti zgjodhi të ligshtit në sytë e botës, për t’i ngatërrue të fortët, Zoti zgjodhi ç’ka në botë ashtë e përbuzun dhe e poshtnueme, e çka s’ka kurrfarë vleret, për t’i asgjësue gjanat, që janë, që askush të mos mburret para Hyjit” (1 Kor 1,27-29).

19. Familja ashtë qendra natyrale e jetës së njeriut dhe e shoqnisë. Jemi të shqetësuem nga kriza e familjes në shumë vende. Ortodoksët dhe katolikët ndajnë të njëjtin koncept të familjes dhe janë të thirrun të dëshmojnë se ajo ashtë udhë shenjtërie, që dëshmon besnikëri e bashkëshortëve në marrëdhaniet reciproke, dëshirën për të krijue një jetë të re e për t’i edukue fëmijët me solidaritetin midis brezave dhe respektit ndaj ma të dobëtit.

20. Familja bazohet mbi martesën, akt i lirë e besnik i dashnisë së një burri me një gruaje. Kjo ashtë dashnia që vulos bashkimin e tyne dhe u mëson të pranojnë njeni-tjetrin si një dhuratë. Martesa ashtë një shkollë e dashnisë dhe e besnikërisë. Shprehim keqardhjen tonë, që format e tjera të martesës vihen tashmë në të njajtin nivel me këtë rrjeshtim, ndërsa koncepti i atësisë dhe i amësisë si thirrje të veçantë e burrit dhe e gruas në martesë, e shenjtnuem nga tradita biblike, përjashtohet nga ndërgjegja publike.

21. I bajmë thirrje të gjithëve të respektojnë të drejtën e pamohueshme për jetën si miliona fëmijë me të drejta për të lindun në botë. Zani i gjakut të fëmijëve të palindun bërtet aq, sa të arrijë para fronit të Zoit (krh Gen 4: 10).
Zhvillimi i të ashtuquajtunës eutanazi i shkakton njerëzve të moshuem dhe të sëmurë që të ndihen vedin si një barrë e tepërt e familjeve të tyne dhe e shoqënisë, në përgjithësi.
Shqetësohemi edhe nga zhvillimi i teknikave të lindjes së asistencës mjeksore, sepse manipulimi i jetës njerëzore ashtë një sulm kundër bazave të jetës së njeriut, e krijuem sipas shembëlltyrës së Zotit. Besojmë se ashtë detyra jonë të kujtojmë pandryshueshmëninë e parimeve morale të krishtera, bazuem në respektin dhe dinjitetin e njeriut të ardhun në jetë, sipas planit të Krijuesit.

22. Sot, dëshirojmë t’u drejtohemi veçanërisht të rinjve të krishterë. Ju, të rinjë, keni për detyrë të mos i fshihni talentin nën tokë (krh Mt 25, 25), por t’i përdorni të gjitha aftësitë që Zoti ju dha për të përforcue të vërtetat e Krishtit në botë, për të mishërue në jetën tuej urdhërime ungjillore të dashnisë për Zotin e për të afërmin. Mos kini frikë të shkoni kundër rrymës, duke mbrojtun të vërtetën e Zotit, nga e cila normat shekullare largohen gjithnjë e ma shumë.

23. Zoti ju do dhe pret nga secili prej jush të jeni dishepujt dhe apostujt e Tij. Të jeni drita e botës, që kush ju rrethon, duke parë veprat t’ueja të mira, t’i japë lumni Atit tuaj, që ashtë në qiell (krh Mt 5: 14, 16). Edukojini bijtë tuej në fenë e krishterë, transmetojuni ato perla të çmuem të fesë (krh Mt 13, 46) të marrun nga prindërit dhe stërgjyshnit t’uej. Kujtojuni se "ju, u bletë me çmim të shtrejtë" (1 Kor 6, 20), me çmimin e vdekjes në kryq, të Njeriut-Zot Jezu Krishtit.

24. Ortodoksët dhe katolikët janë të bashkuem jo vetëm nga Tradita e përbashkët e mijëvjeçarit të parë të Kishës, por edhe nga misioni i predikimit të Ungjillit të Krishtit në botën e sotme. Ky mision kërkon respekt reciprok për anëtarët e bashkësisë së krishtera dhe përjashton çdo formë të prozelitizmit.
Nuk jemi konkurrentë, por vëllazën, nga ky koncept duhet të udhëhiqen të gjitha veprimtaritë tona reciproke dhe me botën e jashtme. I nxisim katolikët dhe ortodoksët e të gjitha vendeve të mësojnë të jetojnë sëbashku në paqe dhe dashni, dhe të kenë "ndaj njeni-tjetrit të njëjtat ndjenjat" (Rom 15: 5). Nuk mund, të pranohet përdorimi i mjeteve të paligjshme që t’i nxisin besimtarët të kalojnë nga njëna Kishë në tjetrën, duke u mohue lirinë e tyne fetare apo traditat e tyne. Jemi të thirrun të vëmë në jetë mësimin e Apostullit Shen Pal: "U përpoqa ta shpall Ungjillin, jo atje ku ishte i njohun emni i Krishtit, që të mos ndërtoja mbi themelet e të tjerëve" (Rom 15, 20).

25. Shpresojmë se takimi ynë do të kontribuojë edhe për pajtimin, atje ku ekzistojnë tensione midis greko-katolikëve dhe ortodoksëve. Sot ashtë e kjartë se metoda e së kaluemës "uniatizmi", e kuptuem si unifikimi i një bashkësie me tjetrën, duke ndarë atë nga Kisha e vet, nuk ashtë një mënyrë që mundëson ristabilizimin e unitetit. Gjithësesi, bashkësitë kishtare të shprehuna në këto rrethana historike, kanë të drejtë të ekzistojnë e të kenë çdo gja që u duhet për të përmbushun kërkesat shpirtnore të besimtarëve të tyne, duke u përpjekë në të njëjtën kohë të jetojnë në paqe me të afërmit e tyne. Ortodoksët dhe greko-katolikët kanë nevojë të pajtohen dhe të gjejnë forma të pranueshme bashkëjetese.

26. Dënojmë konfrontimin në Ukrainë, e cila ka shkaktue tashmë shumë viktima, të plagosun të panumërtë të banorëve paqsor dhe duke e zhytun shoqërinë në një krizë të thellë ekonomike dhe humanitare. I ftojmë të gjitha palët në konflikt për maturi, solidaritetit social dhe veprime për të ndërtue paqen. I bajmë thirrje Kishave tona në Ukrainë të punojnë për të arritë harmoninë sociale, të mos pranojnë të marrin pjesë në përplasje e të mos mbështesin zhvillimin e mëtejshëm të konfliktit.

27. Shpresojmë se përçarja mes besimtarëve ortodoksë të Ukrainës të kapërcehet mbi bazë të normave kanonike ekzistuese, që të gjithë të krishterët ortodoksë të Ukrainës të jetojnë në paqe e në harmoni, e që bashkësia katolike të Vendit të japin ndihmesën e tyne, në mënyrë që të dalë sa më në pah vllaznia jonë e krishterë.

28. Në botën bashkëkohore, shumëformëshe, por të bashkuem nga një fat i përbashkët, katolikë dhe ortodoksë janë thirrë të bashkëpunojnë vllaznisht për kumtimin e Lajmit të Mirë të shelbimit, e ta dëshmojnë sëbashku dinjitetin moral dhe lirinë e vërtetë të njeriut, “që bota të besojë" (Gjn 17, 21). Kjo botë, në të cilën zhduken progresivisht bazat shpirtnore të jetës njerëzore, presin nga ne një dëshmi të fortë të krishterë në të gjitha fushat e jetës personale dhe shoqërore. Nga aftësia jonë për të dhanë sëbashku dëshmi të Shpirtit të së vërtetës në këto kohë të vështira, varet në masë të madhe ardhmenia e njerëzimit.

29. Në këtë dëshmi të ndritshme të së vërtetës së Zotit e të Lajmit të Mirë të shelbimit, na ndihmoftë Njeriu-Zot, Jezu Krishti, Zoti ynë e Shpëtimtari ynë, i cili na përforcon shpirtnisht me premtimin e Tij të pagabueshme: "Mos ki frikë grigjë e vogël, sepse Atit t’juaj i pëlqeu t'ju japë mbretërinë e Tij "(Lk 12, 32)!
Krishti ashtë burimi gëzimi dhe shprese. Besimi në Të e shndrron jetën njerzore dhe e mbush përplot me kuptim. Për këtë u bindën, përmes përvojës tyne, të gjithë ata, që mundën të zbatonin në jetë fjalët e Apostullit Pjetër: "Ju, të cilët dikur nuk ishit popull, por tash jeni populli i Zotit; ju, që një kohë ishit të perjashtuem nga mëshirë, fituat, ndërkaq, mëshirën "(1 Pt 2, 10).

30. Plot me mirënjohje për dhuratën e mirëkuptimit të ndërsjellë, e shprehun gjatë takimit tonë, shikojmë me shpresë, Shenjtnuemen Nanën e Zotit, duke iu lutun me fjalët e kësaj lutjeje të lashtë: ". Nën mbrojtjen e mëshirës sate, strehohemi, Shenjte Nanë Mari". E Lumja Virgjëna Mari, me ndërmjetësimin e Saj, e inkurajoftë vllaznimin e atyne, të cilët e nderojnë atë, që të bashkohen në kohën e caktuem nga Zoti, në paqe e në harmoni një populli të vetëm të Zotit, për lumninë e së Shenjtnuemes të së Pandarshmes Trini!

Françesko ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------Kirill
Ipeshkvi i Romës-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------Patriarku i Moskës
Papa i Kishës Katolike ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------dhe i gjithë Rusisë

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------12 shkurt 2016, Havana (Kuba)

E pregatiti në shqip Bep Martin Pjetri
U morë Deklarata e Masipërme nga Zyra e Shtypit në Vatikan
E mërkurë, 17.II.2016


Deklarata e Përbashkët Vatikan - Moska në Italisht
Imazh
(12-18 FEBBRAIO 2016)
INCONTRO DEL SANTO PADRE FRANCESCO
CON S.S. KIRILL, PATRIARCA DI MOSCA E DI TUTTA LA RUSSIA
FIRMA DELLA DICHIARAZIONE CONGIUNTA

Aeroporto Internazionale "José Martí" - La Habana, Cuba
Venerdì, 12 febbraio 2016
[Multimedia]

• Dichiarazione Congiunta
• Discorso del Patriarca Kirill
• Parole del Santo Padre Francesco

Dichiarazione comune
di Papa Francesco e del Patriarca Kirill di Mosca e di tutta la Russia

«La grazia del Signore Gesù Cristo, l’amore di Dio Padre e la comunione dello Spirito Santo siano con tutti voi»(2 Cor 13, 13).
1. Per volontà di Dio Padre dal quale viene ogni dono, nel nome del Signore nostro Gesù Cristo, e con l’aiuto dello Spirito Santo Consolatore, noi, Papa Francesco e Kirill, Patriarca di Mosca e di tutta la Russia, ci siamo incontrati oggi a L’Avana. Rendiamo grazie a Dio, glorificato nella Trinità, per questo incontro, il primo nella storia.
Con gioia ci siamo ritrovati come fratelli nella fede cristiana che si incontrano per «parlare a viva voce» (2 Gv 12), da cuore a cuore, e discutere dei rapporti reciproci tra le Chiese, dei problemi essenziali dei nostri fedeli e delle prospettive di sviluppo della civiltà umana.
2. Il nostro incontro fraterno ha avuto luogo a Cuba, all’incrocio tra Nord e Sud, tra Est e Ovest. Da questa isola, simbolo delle speranze del “Nuovo Mondo” e degli eventi drammatici della storia del XX secolo, rivolgiamo la nostra parola a tutti i popoli dell’America Latina e degli altri Continenti.
Ci rallegriamo che la fede cristiana stia crescendo qui in modo dinamico. Il potente potenziale religioso dell’America Latina, la sua secolare tradizione cristiana, realizzata nell’esperienza personale di milioni di persone, sono la garanzia di un grande futuro per questa regione.
3. Incontrandoci lontano dalle antiche contese del “Vecchio Mondo”, sentiamo con particolare forza la necessità di un lavoro comune tra cattolici e ortodossi, chiamati, con dolcezza e rispetto, a rendere conto al mondo della speranza che è in noi (cfr 1 Pt3, 15).
4. Rendiamo grazie a Dio per i doni ricevuti dalla venuta nel mondo del suo unico Figlio. Condividiamo la comune Tradizione spirituale del primo millennio del cristianesimo. I testimoni di questa Tradizione sono la Santissima Madre di Dio, la Vergine Maria, e i Santi che veneriamo. Tra loro ci sono innumerevoli martiri che hanno testimoniato la loro fedeltà a Cristo e sono diventati “seme di cristiani”.
5. Nonostante questa Tradizione comune dei primi dieci secoli, cattolici e ortodossi, da quasi mille anni, sono privati della comunione nell’Eucaristia. Siamo divisi da ferite causate da conflitti di un passato lontano o recente, da divergenze, ereditate dai nostri antenati, nella comprensione e l’esplicitazione della nostra fede in Dio, uno in tre Persone – Padre, Figlio e Spirito Santo. Deploriamo la perdita dell’unità, conseguenza della debolezza umana e del peccato, accaduta nonostante la Preghiera sacerdotale di Cristo Salvatore: «Perché tutti siano una sola cosa. Come tu, Padre, sei in me e io in te, siano anch’essi in noi una cosa sola» (Gv 17, 21).
6. Consapevoli della permanenza di numerosi ostacoli, ci auguriamo che il nostro incontro possa contribuire al ristabilimento di questa unità voluta da Dio, per la quale Cristo ha pregato. Possa il nostro incontro ispirare i cristiani di tutto il mondo a pregare il Signore con rinnovato fervore per la piena unità di tutti i suoi discepoli. In un mondo che attende da noi non solo parole ma gesti concreti, possa questo incontro essere un segno di speranza per tutti gli uomini di buona volontà!
7. Nella nostra determinazione a compiere tutto ciò che è necessario per superare le divergenze storiche che abbiamo ereditato, vogliamo unire i nostri sforzi per testimoniare il Vangelo di Cristo e il patrimonio comune della Chiesa del primo millennio, rispondendo insieme alle sfide del mondo contemporaneo. Ortodossi e cattolici devono imparare a dare una concorde testimonianza alla verità in ambiti in cui questo è possibile e necessario. La civiltà umana è entrata in un periodo di cambiamento epocale. La nostra coscienza cristiana e la nostra responsabilità pastorale non ci autorizzano a restare inerti di fronte alle sfide che richiedono una risposta comune.
8. Il nostro sguardo si rivolge in primo luogo verso le regioni del mondo dove i cristiani sono vittime di persecuzione. In molti paesi del Medio Oriente e del Nord Africa i nostri fratelli e sorelle in Cristo vengono sterminati per famiglie, villaggi e città intere. Le loro chiese sono devastate e saccheggiate barbaramente, i loro oggetti sacri profanati, i loro monumenti distrutti. In Siria, in Iraq e in altri paesi del Medio Oriente, constatiamo con dolore l’esodo massiccio dei cristiani dalla terra dalla quale cominciò a diffondersi la nostra fede e dove essi hanno vissuto, fin dai tempi degli apostoli, insieme ad altre comunità religiose.
9. Chiediamo alla comunità internazionale di agire urgentemente per prevenire l’ulteriore espulsione dei cristiani dal Medio Oriente. Nell’elevare la voce in difesa dei cristiani perseguitati, desideriamo esprimere la nostra compassione per le sofferenze subite dai fedeli di altre tradizioni religiose diventati anch’essi vittime della guerra civile, del caos e della violenza terroristica.
10. In Siria e in Iraq la violenza ha già causato migliaia di vittime, lasciando milioni di persone senza tetto né risorse. Esortiamo la comunità internazionale ad unirsi per porre fine alla violenza e al terrorismo e, nello stesso tempo, a contribuire attraverso il dialogo ad un rapido ristabilimento della pace civile. È essenziale assicurare un aiuto umanitario su larga scala alle popolazioni martoriate e ai tanti rifugiati nei paesi confinanti.
Chiediamo a tutti coloro che possono influire sul destino delle persone rapite, fra cui i Metropoliti di Aleppo, Paolo e Giovanni Ibrahim, sequestrati nel mese di aprile del 2013, di fare tutto ciò che è necessario per la loro rapida liberazione.
11. Eleviamo le nostre preghiere a Cristo, il Salvatore del mondo, per il ristabilimento della pace in Medio Oriente che è “il frutto della giustizia” (cfr Is 32, 17), affinché si rafforzi la convivenza fraterna tra le varie popolazioni, le Chiese e le religioni che vi sono presenti, per il ritorno dei rifugiati nelle loro case, la guarigione dei feriti e il riposo dell’anima degli innocenti uccisi.
Ci rivolgiamo, con un fervido appello, a tutte le parti che possono essere coinvolte nei conflitti perché mostrino buona volontà e siedano al tavolo dei negoziati. Al contempo, è necessario che la comunità internazionale faccia ogni sforzo possibile per porre fine al terrorismo con l’aiuto di azioni comuni, congiunte e coordinate. Facciamo appello a tutti i paesi coinvolti nella lotta contro il terrorismo, affinché agiscano in maniera responsabile e prudente. Esortiamo tutti i cristiani e tutti i credenti in Dio a pregare con fervore il provvidente Creatore del mondo perché protegga il suo creato dalla distruzione e non permetta una nuova guerra mondiale. Affinché la pace sia durevole ed affidabile, sono necessari specifici sforzi volti a riscoprire i valori comuni che ci uniscono, fondati sul Vangelo di nostro Signore Gesù Cristo.
12. Ci inchiniamo davanti al martirio di coloro che, a costo della propria vita, testimoniano la verità del Vangelo, preferendo la morte all’apostasia di Cristo. Crediamo che questi martiri del nostro tempo, appartenenti a varie Chiese, ma uniti da una comune sofferenza, sono un pegno dell’unità dei cristiani. È a voi, che soffrite per Cristo, che si rivolge la parola dell’apostolo: «Carissimi, … nella misura in cui partecipate alle sofferenze di Cristo, rallegratevi perché anche nella rivelazione della Sua gloria possiate rallegrarvi ed esultare»(1 Pt 4, 12-13).
13. In quest’epoca inquietante, il dialogo interreligioso è indispensabile. Le differenze nella comprensione delle verità religiose non devono impedire alle persone di fedi diverse di vivere nella pace e nell’armonia. Nelle circostanze attuali, i leader religiosi hanno la responsabilità particolare di educare i loro fedeli in uno spirito rispettoso delle convinzioni di coloro che appartengono ad altre tradizioni religiose. Sono assolutamente inaccettabili i tentativi di giustificare azioni criminali con slogan religiosi. Nessun crimine può essere commesso in nome di Dio, «perché Dio non è un Dio di disordine, ma di pace» (1 Cor 14, 33).
14. Nell’affermare l’alto valore della libertà religiosa, rendiamo grazie a Dio per il rinnovamento senza precedenti della fede cristiana che sta accadendo ora in Russia e in molti paesi dell’Europa orientale, dove i regimi atei hanno dominato per decenni. Oggi le catene dell’ateismo militante sono spezzate e in tanti luoghi i cristiani possono liberamente professare la loro fede. In un quarto di secolo, vi sono state costruite decine di migliaia di nuove chiese, e aperti centinaia di monasteri e scuole teologiche. Le comunità cristiane portano avanti un’importante attività caritativa e sociale, fornendo un’assistenza diversificata ai bisognosi. Ortodossi e cattolici spesso lavorano fianco a fianco. Essi attestano l’esistenza dei fondamenti spirituali comuni della convivenza umana, testimoniando i valori del Vangelo.
15. Allo stesso tempo, siamo preoccupati per la situazione in tanti paesi in cui i cristiani si scontrano sempre più frequentemente con una restrizione della libertà religiosa, del diritto di testimoniare le proprie convinzioni e la possibilità di vivere conformemente ad esse. In particolare, constatiamo che la trasformazione di alcuni paesi in società secolarizzate, estranee ad ogni riferimento a Dio ed alla sua verità, costituisce una grave minaccia per la libertà religiosa. È per noi fonte di inquietudine l’attuale limitazione dei diritti dei cristiani, se non addirittura la loro discriminazione, quando alcune forze politiche, guidate dall’ideologia di un secolarismo tante volte assai aggressivo, cercano di spingerli ai margini della vita pubblica.
16. Il processo di integrazione europea, iniziato dopo secoli di sanguinosi conflitti, è stato accolto da molti con speranza, come una garanzia di pace e di sicurezza. Tuttavia, invitiamo a rimanere vigili contro un’integrazione che non sarebbe rispettosa delle identità religiose. Pur rimanendo aperti al contributo di altre religioni alla nostra civiltà, siamo convinti che l’Europa debba restare fedele alle sue radici cristiane. Chiediamo ai cristiani dell’Europa orientale e occidentale di unirsi per testimoniare insieme Cristo e il Vangelo, in modo che l’Europa conservi la sua anima formata da duemila anni di tradizione cristiana.
17. Il nostro sguardo si rivolge alle persone che si trovano in situazioni di grande difficoltà, che vivono in condizioni di estremo bisogno e di povertà mentre crescono le ricchezze materiali dell’umanità. Non possiamo rimanere indifferenti alla sorte di milioni di migranti e di rifugiati che bussano alla porta dei paesi ricchi. Il consumo sfrenato, come si vede in alcuni paesi più sviluppati, sta esaurendo gradualmente le risorse del nostro pianeta. La crescente disuguaglianza nella distribuzione dei beni terreni aumenta il sentimento d’ingiustizia nei confronti del sistema di relazioni internazionali che si è stabilito.
18. Le Chiese cristiane sono chiamate a difendere le esigenze della giustizia, il rispetto per le tradizioni dei popoli e un’autentica solidarietà con tutti coloro che soffrono. Noi, cristiani, non dobbiamo dimenticare che «Dio ha scelto ciò che nel mondo è stolto per confondere i sapienti, Dio ha scelto ciò che nel mondo è debole per confondere i forti,Dio ha scelto ciò che nel mondo è ignobile e disprezzato e ciò che è nulla per ridurre a nulla le cose che sono,perché nessun uomo possa gloriarsi davanti a Dio»(1 Cor 1, 27-29).
19. La famiglia è il centro naturale della vita umana e della società. Siamo preoccupati dalla crisi della famiglia in molti paesi. Ortodossi e cattolici condividono la stessa concezione della famiglia e sono chiamati a testimoniare che essa è un cammino di santità, che testimonia la fedeltà degli sposi nelle loro relazioni reciproche, la loro apertura alla procreazione e all’educazione dei figli, la solidarietà tra le generazioni e il rispetto per i più deboli.
20. La famiglia si fonda sul matrimonio, atto libero e fedele di amore di un uomo e di una donna. È l’amore che sigilla la loro unione ed insegna loro ad accogliersi reciprocamente come dono. Il matrimonio è una scuola di amore e di fedeltà. Ci rammarichiamo che altre forme di convivenza siano ormai poste allo stesso livello di questa unione, mentre il concetto di paternità e di maternità come vocazione particolare dell’uomo e della donna nel matrimonio, santificato dalla tradizione biblica, viene estromesso dalla coscienza pubblica.
21. Chiediamo a tutti di rispettare il diritto inalienabile alla vita. Milioni di bambini sono privati della possibilità stessa di nascere nel mondo. La voce del sangue di bambini non nati grida verso Dio (cfr Gen 4, 10).
Lo sviluppo della cosiddetta eutanasia fa sì che le persone anziane e gli infermi inizino a sentirsi un peso eccessivo per le loro famiglie e la società in generale.
Siamo anche preoccupati dallo sviluppo delle tecniche di procreazione medicalmente assistita, perché la manipolazione della vita umana è un attacco ai fondamenti dell’esistenza dell’uomo, creato ad immagine di Dio. Riteniamo che sia nostro dovere ricordare l’immutabilità dei principi morali cristiani, basati sul rispetto della dignità dell’uomo chiamato alla vita, secondo il disegno del Creatore.
22. Oggi, desideriamo rivolgerci in modo particolare ai giovani cristiani. Voi, giovani, avete come compito di non nascondere il talento sotto terra (cfr Mt 25, 25), ma di utilizzare tutte le capacità che Dio vi ha dato per confermare nel mondo le verità di Cristo, per incarnare nella vostra vita i comandamenti evangelici dell’amore di Dio e del prossimo. Non abbiate paura di andare controcorrente, difendendo la verità di Dio, alla quale odierne norme secolari sono lontane dal conformarsi sempre.
23. Dio vi ama e aspetta da ciascuno di voi che siate Suoi discepoli e apostoli. Siate la luce del mondo affinché coloro che vi circondano, vedendo le vostre opere buone, rendano gloria al vostro Padre che è nei cieli(cfr Mt 5, 14, 16). Educate i vostri figli nella fede cristiana, trasmettete loro la perla preziosa della fede (cfr Mt 13, 46) che avete ricevuta dai vostri genitori ed antenati. Ricordate che «siete stati comprati a caro prezzo» (1 Cor 6, 20), al costo della morte in croce dell’Uomo-Dio Gesù Cristo.
24. Ortodossi e cattolici sono uniti non solo dalla comune Tradizione della Chiesa del primo millennio, ma anche dalla missione di predicare il Vangelo di Cristo nel mondo di oggi. Questa missione comporta il rispetto reciproco per i membri delle comunità cristiane ed esclude qualsiasi forma di proselitismo.
Non siamo concorrenti ma fratelli, e da questo concetto devono essere guidate tutte le nostre azioni reciproche e verso il mondo esterno. Esortiamo i cattolici e gli ortodossi di tutti i paesi ad imparare a vivere insieme nella pace e nell’amore, e ad avere «gli uni verso gli altri gli stessi sentimenti» (Rm 15, 5). Non si può quindi accettare l’uso di mezzi sleali per incitare i credenti a passare da una Chiesa ad un’altra, negando la loro libertà religiosa o le loro tradizioni. Siamo chiamati a mettere in pratica il precetto dell’apostolo Paolo: «Mi sono fatto un punto di onore di non annunziare il vangelo se non dove ancora non era giunto il nome di Cristo, per non costruire su un fondamento altrui» (Rm 15, 20).
25. Speriamo che il nostro incontro possa anche contribuire alla riconciliazione, là dove esistono tensioni tra greco-cattolici e ortodossi. Oggi è chiaro che il metodo dell’“uniatismo” del passato, inteso come unione di una comunità all’altra, staccandola dalla sua Chiesa, non è un modo che permette di ristabilire l’unità. Tuttavia, le comunità ecclesiali apparse in queste circostanze storiche hanno il diritto di esistere e di intraprendere tutto ciò che è necessario per soddisfare le esigenze spirituali dei loro fedeli, cercando nello stesso tempo di vivere in pace con i loro vicini. Ortodossi e greco-cattolici hanno bisogno di riconciliarsi e di trovare forme di convivenza reciprocamente accettabili.
26. Deploriamo lo scontro in Ucraina che ha già causato molte vittime, innumerevoli ferite ad abitanti pacifici e gettato la società in una grave crisi economica ed umanitaria. Invitiamo tutte le parti del conflitto alla prudenza, alla solidarietà sociale e all’azione per costruire la pace. Invitiamo le nostre Chiese in Ucraina a lavorare per pervenire all’armonia sociale, ad astenersi dal partecipare allo scontro e a non sostenere un ulteriore sviluppo del conflitto.
27. Auspichiamo che lo scisma tra i fedeli ortodossi in Ucraina possa essere superato sulla base delle norme canoniche esistenti, che tutti i cristiani ortodossi dell’Ucraina vivano nella pace e nell’armonia, e che le comunità cattoliche del Paese vi contribuiscano, in modo da far vedere sempre di più la nostra fratellanza cristiana.
28. Nel mondo contemporaneo, multiforme eppure unito da un comune destino, cattolici e ortodossi sono chiamati a collaborare fraternamente nell’annuncio della Buona Novella della salvezza, a testimoniare insieme la dignità morale e la libertà autentica della persona, «perché il mondo creda» (Gv 17, 21). Questo mondo, in cui scompaiono progressivamente i pilastri spirituali dell’esistenza umana, aspetta da noi una forte testimonianza cristiana in tutti gli ambiti della vita personale e sociale. Dalla nostra capacità di dare insieme testimonianza dello Spirito di verità in questi tempi difficili dipende in gran parte il futuro dell’umanità.
29. In questa ardita testimonianza della verità di Dio e della Buona Novella salvifica, ci sostenga l’Uomo-Dio Gesù Cristo, nostro Signore e Salvatore, che ci fortifica spiritualmente con la sua infallibile promessa: «Non temere, piccolo gregge, perché al Padre vostro è piaciuto di darvi il suo Regno» (Lc 12, 32)!
Cristo è fonte di gioia e di speranza. La fede in Lui trasfigura la vita umana, la riempie di significato. Di ciò si sono potuti convincere, attraverso la loro esperienza, tutti coloro a cui si possono applicare le parole dell’apostolo Pietro: «Voi, che un tempo eravate non-popolo, ora invece siete il popolo di Dio; voi, un tempo esclusi dalla misericordia, ora invece avete ottenuto misericordia» (1 Pt 2, 10).
30. Pieni di gratitudine per il dono della comprensione reciproca espresso durante il nostro incontro, guardiamo con speranza alla Santissima Madre di Dio, invocandola con le parole di questa antica preghiera: “Sotto il riparo della tua misericordia, ci rifugiamo, Santa Madre di Dio”. Che la Beata Vergine Maria, con la sua intercessione, incoraggi alla fraternità coloro che la venerano, perché siano riuniti, al tempo stabilito da Dio, nella pace e nell’armonia in un solo popolo di Dio, per la gloria della Santissima e indivisibile Trinità!
Francesco----------------------------------------------- Kirill
Vescovo di Roma---------------------------------------- Patriarca di Mosca
Papa della Chiesa Cattolica Kirill-----------------------e di tutta la Russia

-----------------------------------------------------------------------------12 febbraio 2016, L’Avana (Cuba)
''Skllavëria jonë vjen nga fakti se i nënshtrohemi Sundimit të Gënjeshtrës, se nuk ia çjerrim Maskën e nuk protestojmë kundër saj çdo ditë”:Martiri Polak, Frati Jerzy Popiełuszko. Në shqipë prej polonishtes Bep Martin Pjetri
"Ku asht Shpirti i Zotit, aty asht Liria"("Ubi spiritus Domini ibi libertas") At Gjergj Fishta
"Të vdekun kanë lindë ata, që Sot Heshtin!"Fritz Kolë Radovani
Përgjigju duke Cituar
Avatari i antarit
Drejtues

Poste: 4571
Antarësuar: 28 Janar 2009, 13:10
Imazh
Biseda pas Nenshkrimit të Deklaratës së Përbashkët midis dy ipeshkvit në Havanë, Kubë, më 12.II.2016

Fjala e Patriarkut Kirill
pas nënshkrimit të Deklaratës së Përbashkët me Atin e Shenjtë Françeskun

Shenjtëri,
Shkëlqesi,
Të dashtun vëllazën e motra,
Zonja dhe Zotrinjë,


Për dy orë patëm një bisedë të hapun, me mirëkuptim të plotë për përgjegjësinë ndaj kishave tona, të njerëzve tanë besimtarë, të ardhmen e krishterimit dhe të ardhmen e qytetërimit njerëzor. Ishte biseda me një përmbajtje të pasun, i cili na dha mundësinë të dëgjojmë e kuptojmë qëndrimet e njëni-tjetrit. Rezultati i bisedës më lejon mue t’i siguroj se aktualisht dy Kishat mund të bashkëpunojnë, ne mbrojtje të krishterëve në botë, e të punojnë sëbashkut, me përgjegjësi të plotë, që të mos ketë luftë, jeta e njeriut duhet respektue kudo në botë, duke përforcue bazat e moralit të njeriut, familjes dhe shoqërisë, përmes pjesëmarrjes së Kishës në shoqninë njerëzore moderne, e ndritun në emën të Zotit tonë Jezu Krishtit e Shpirtit të Shenjtë.

Fjala e Atit të Shenjtë
pas nënshkrimit të Deklaratës së Përbashkët me Patriarkun Kirill

Shenjtëri,
Shkëlqesi,
Të dashtun vllazën dhe motra,
Zonja e Zotrinjë,


Kemi bisedue si vëllazën, ndajmë të njëjtin Pagëzim, jemi ipeshkvit. Kemi folë për Kishat tona, dhe për dakordsinë e unitetit, që ashtë në rrugë e sipër. Kemi folë haptas, jo me gjysëm zanit, e unë e pranoj se ndjeva ngushëllimin e Shpirtit Shenjtë në këtë dialog. Ju falemnerës për përulësinë e Shenjtërisë T’uej, përulësinë vllaznore, dhe dëshirat T’ueja të mira për unitet.

Kemi propozue një sërë iniciativash, të cilat besoj se janë të vlefshme dhe se mund t’i realizojmë. Due të falënderoj edhe një herë Shenjtërinë T’uej për mikpritjen e hirshme T’uejin, si të barabartë në bashkëpunim, dhe të dy të angazhuemve: Hirësia e Tij Metropolitani Hilarion dhe Kardinali Koch, me ekipin e tyne, që punuen për këtë.

Nuk dua të largohem pa i dhanë falenderime të përzemërta Kubës, popullit të madh kuban dhe Presidenti i pranishëm këtu. E falënderoj atë për disponibilitetin e tij aktive. Me këtë hapë, Kuba do të jetë kryeqyteti i unitetit! Dhe kjo ashtë e gjitha për lumninë e Atit Zot, Biri dhe Shpirti Shenjtë, e për të mirën e Popullit të shenjtë besnikë të Zotit, nën mantelin e Shën Mërisë të Zotit.

E pregatiti në shqip, Bep Martin Pjetri
U morë nga Zyra e Shtypit në Vatikan
E mërkurë, më dt. 17.II.2016


Fjalimet e e dy Ipeshkve Kristianë në Italisht
Imazh
Parole del Patriarca Kirill
dopo la firma della Dichiarazione comune con il Santo Padre Francesco

Santità,
Eccellenze,
Cari fratelli e sorelle,
Signore e Signori,

Per due ore abbiamo tenuto una conversazione aperta, con piena intesa sulla responsabilità verso le nostre Chiese, il nostro popolo credente, il futuro del cristianesimo e il futuro della civiltà umana. È stata una conversazione ricca di contenuto, che ci ha dato l’opportunità di ascoltare e capire le posizioni l’uno dell’altro. E gli esiti della conversazione mi permettono di assicurare che attualmente le due Chiese possono cooperare, difendendo i cristiani in tutto il mondo, e lavorare insieme, con piena responsabilità, affinché non ci sia guerra, la vita umana venga rispettata ovunque nel mondo, si rafforzino le basi della morale personale, familiare e sociale e, attraverso la partecipazione della Chiesa alla vita della società umana moderna, essa si purifichi nel nome di nostro Signore Gesù Cristo e dello Spirito Santo.

Parole del Santo Padre
dopo la firma della Dichiarazione comune con il Patriarca Kirill

Santità,
Eminenze,
Reverendi,
Abbiamo parlato come fratelli, abbiamo lo stesso Battesimo, siamo vescovi. Abbiamo parlato delle nostre Chiese, e concordiamo sul fatto che l’unità si fa camminando. Abbiamo parlato apertamente, senza mezze parole, e vi confesso che ho sentito la consolazione dello Spirito Santo in questo dialogo. Ringrazio per l’umiltà Sua Santità, umiltà fraterna, e i suoi buoni auspici di unità.
Abbiamo prospettato una serie di iniziative, che credo siano valide e che si potranno realizzare. Perciò voglio ringraziare, ancora una volta, Sua Santità per la sua benevola accoglienza, come ugualmente i collaboratori, e ne nomino due: Sua Eminenza il Metropolita Hilarion e Sua Eminenza il Cardinale Koch, con le loro équipe che hanno lavorato per questo.
Non voglio partire senza dare un sentito ringraziamento a Cuba, al grande popolo cubano e al suo Presidente qui presente. Lo ringrazio per la sua disponibilità attiva. Di questo passo, Cuba sarà la capitale dell’unità! E che tutto questo sia per la gloria di Dio Padre, Figlio e Spirito Santo, e per il bene del santo Popolo fedele di Dio, sotto il manto della Santa Madre di Dio.

Shenim;
Nr. i lexuesve asht 1426 deri më dt. 26.II.2016
''Skllavëria jonë vjen nga fakti se i nënshtrohemi Sundimit të Gënjeshtrës, se nuk ia çjerrim Maskën e nuk protestojmë kundër saj çdo ditë”:Martiri Polak, Frati Jerzy Popiełuszko. Në shqipë prej polonishtes Bep Martin Pjetri
"Ku asht Shpirti i Zotit, aty asht Liria"("Ubi spiritus Domini ibi libertas") At Gjergj Fishta
"Të vdekun kanë lindë ata, që Sot Heshtin!"Fritz Kolë Radovani
Përgjigju duke Cituar
Avatari i antarit
Drejtues

Poste: 4571
Antarësuar: 28 Janar 2009, 13:10
Ribashkimi i Kishave Katolike me Protestante


Atë Cantalamessa: të rikrijohet bashkimi i katolikëve e protestantëve
Imazh

18/03/2016
R.V.
Gjithçka na shtyn të shkojmë përpara në përpjekjen për të rikrijuar unitetin e katolikëve me prostetantët: kjo, sinteza e predikimit të pestë kreshmor, mbajtur sot nga predikatari i Shtëpisë Papnore, atë Raniero Cantalamessa, në Kapelën e Nënës së Shëlbuesit, me praninë e Papës e të Kuries Romake. Ati kapuçin meditoi mbi dekretin konciliar kushtuar ekumenizmit “Unitatis redintegratio”.

Ka nga ata, që nuk e vërejnë se luftërat ndërmjet katolikëve e protestantëve kanë marrë fund
Bota e krishterë përgatitet të kremtojë pesëqind vjetorin e Reformës. Është jetike për mbarë Kishën, kujtoi atë Cantalamessa, të mos e humbasë këtë rast duke mbetur e burgosur në të kaluarën, sepse Zoti i dërgon Shpirtin e karizmat e Tij mbi besimtarët e Kishave të ndryshme, e edhe mbi ata, që besonim se ishin shumë larg nesh:
“Ka ende të krishterë, nga të dyja palët, që duhen bindur se luftërat ndërmjet katolikëve e protestantëve kanë marrë fund. Kemi gjëra të tjera për të bërë, në vend të luftës kundër njëri-tjetrit! Bota e ka harruar, ose nuk e ka njohur kurrë Shëlbuesin e vet, atë që është drita e botës, Zotin-me-ne, udhën, të vërtetën, jetën, e ne u dashka të humbasim kohë duke polemizuar me njëri-tjetrin?”.¨

Bota pas –kristiane e ka humbur kuptimin e mëkatit
Tashmë, shpjegoi rregulltari kapuçin, janë kapërcyer kundërvëniet, si ajo që lidhet me Doktrinën e Shfajsimit, që shkaktoi përçarjen e madhe në Perëndimin e krishterë. U nënshkrua, më 1999, Deklarata e përbashkët e katolikëve dhe luteranëve, në të cilën pohohet se u arrit mirëkuptimi lidhur me këtë argument. “Nuk shfajsohesh për veprat e mira”, por “për hir të Krishtit”, shpjegoi atë Cantalamessa, gjithsesi, as pa veprat e mira. Shfajsimi është pa kushte, por jo pa pasoja. Këtë e besojmë të gjithë, katolikë e protestantë. E nuk është as e re, as e panjohur: u tha që në Koncilin e Trentit. Sot, komentoi predikatari, në një botë gjerësisht pas-kristiane, që e ka humbur krejtësisht kuptimin e vërtetë të mëkatit, është e nevojshme të bëhet një hop cilësor:
“Shfajsimi përmes fesë në Krishtin duhet të predikohet më me forcë se kurrë nga mbarë Kisha. E jo më në kundërshtim me veprat e mira, sepse ky problem është zgjidhur e kapërcyer, e nëse ka ndonjë gjë, së cilës duhet t’i kundërvihemi, është pretendimi i botës së shekullarizuar, moderne, për të shpëtuar me forcat e veta, me shkencën e vet, me teknikën ose me përshpirtëri të shpikura. Jam i bindur se, po të ishin gjallë sot, kjo do të ishte mënyra me të cilën Luteri, Kalvini dhe reformatorët e tjerë do ta predikonin shfajsimin falas, përmes fesë.

Ekumenizmi i takimit: udha e uniteit kalon përmes dashurisë
Sot - vijoi predikatari i Shtëpisë Papnore - pranë e pranë ekumenizmit doktrinor, zhvillohet gjithnjë më shumë ekumenizmi i takimit dhe i pajtimit të zemrave. Kjo udhë e unitetit, bazuar mbi dashurinë, është hapur tashmë para nesh. Nuk mund ‘t’i djegim etapat’ rreth doktrinës, sepse ndryshimet janë e duhen zgjidhur me durim në selitë përkatëse. Ndërkaq mund t’i djegim etapat e dashurisë së krishterë e të bashkohemi plotësisht që tani.¨

I afrohemi njëri-tjetrit, po t’i afrohemi Krishtit
Ta duam tjetrin, përfundoi predikatari i Shtëpisë Papnore, nuk do të thotë ta shikojmë njëri-tjetrin, por të shikojmë, së bashku, në të njëjtin drejtim, që është Krishti!
“Nëse kthehemi në rrugën e Krishtit e shkojmë së bashku drejt Tij, ne, të krishterët, afrohemi edhe ndërmjet nesh, deri sa të bëhemi, ashtu si e kërkoi Ai: ‘Një gjë e vetme me Të e me Atin” (krh. Gjn 17,21).
''Skllavëria jonë vjen nga fakti se i nënshtrohemi Sundimit të Gënjeshtrës, se nuk ia çjerrim Maskën e nuk protestojmë kundër saj çdo ditë”:Martiri Polak, Frati Jerzy Popiełuszko. Në shqipë prej polonishtes Bep Martin Pjetri
"Ku asht Shpirti i Zotit, aty asht Liria"("Ubi spiritus Domini ibi libertas") At Gjergj Fishta
"Të vdekun kanë lindë ata, që Sot Heshtin!"Fritz Kolë Radovani
Përgjigju duke Cituar
Mëparshme
Posto një përgjigje 13 postime · Faqe 2 prej 2 · 1, 2
Antarë duke shfletuar këtë forum: Asnjë antar i regjistruar dhe 3 vizitorë
Powered by phpBB3
Copyright ©2008 phpBB Group.
Të gjitha oraret janë UTC + 2 orë . Ora 25 Shkurt 2021, 19:05
Designed by Monitonix
[phpBB Debug] PHP Warning: in file /web/htdocs/www.proletari.com/home/mkportal/include/PHPBB3/php_out.php on line 33: Creating default object from empty value
Theme by Zeuder
Copyright 2009 - 2010 da Proletari