RECITAL` MALSORIT
O,si nuk kam nji grusht të fortë
T`i bij mu në zemër malit që s`bëzanë,
ta dij edhe ai se ç`domethanë i dobët-
n` agoni të përdihet si vigan i vramë.
Unë –lugat si hij` e trazueme ,
trashigimtar i vuejtjes dhe i durimit ,
endem mbi bark të malit me ujën e zgjueme
dhe me klithma të pakënaquna t`instiktit .
Mali hesht. Edhe pse përditë
Mbi lëkurë të tij, në lojë varrimtare,
kërkoj më gjetë një kafshatë ma të mirë…
por më rren shaka, shpresa gënjeshtare.
Mali hesht-dhe në heshtje qesh.
E unë vuej e në heshtje vdes.
Po un ë, kur ? heu ! kur kam për t`uqesh ?
Apo ndoshta duhet ma parë të vdes?
O` si nuk kam një grusht të fuqishëm!
Malit, që hesht, mu në zemër me ia njesh!
Ta shof si dridhet nga grusht` i paligjigjshëm…
E unë të kënaqem tu`u qesh.
Recita al montanaro
Oh, perché non ho un pugno forte
Per colpire al cuore la montagna silenziosa,
perché si renda conto anche lei cosa vuol dire cadere
debole, nell' agonia, come colosso ammazzato.
Io, affamato, come ombra inquieta,
erede della sofferenza e della pazienza,
penetrando nel ventre della montagna con l' acqua del risveglio
e con le urla insoddisfatte dell' istinto.
La montagna tace.
Anche se ogni giorno
sulla sua pelle , col gioco della sepoltura ,
cerca di trovare un boccone migliore .
Ma m'inganna la puttana, la speranza m'inganna.
La montagna tace e nel silenzio ride.
Ed io soffro e nella sofferenza io muoio.
Ma io , quando? Quando! Quando riderò?
Oppure, devo prima morire?
O perché non ho un forte pugno
per colpire al cuore la montagna silenziosa?
Per vedere come trema per il pugno fuorilegge.
Ed io divertendomi, divertendomi dalle risate.
(trad. a cura di Elona Picoka)
