Gjosho Vasia
Krijimtari poetike


Kutija e llokumit


Për kush ka mend në krye besoj se i kujtohet

Kur shkojshin për vizita me nji kuti llokum,

Megjithse duket pak, por duhet të vlersohet

Nji e treta e pag’s ditore, për ne kushtonte shum.


U sillshim maratonë nën sjetull me kuti,

Prej Rozës te Rrustemi, n’Serreq e der Spathar,

Njiher kutija jonë kje kthye përsri në shpi

Mbasi i kish ra rrotull qytetit mbrapsht e mbarë.


Vorfnia këtë “Llokumin” e bani shumë rrugaçe

Kalonte dorë më dorë i ndrronte dyert për ditë,

Edhe pse merrte t’shkyeme dhe u nxite ndër dy faqe

U pshtillte me pak letër e fillë e për vizitë.


Kto raste na ndihmuen së pakut me ndejë bashkë

Sa me i sha nanen regjimit der n’shtatë brez,

Se ma kur ishim shum n’Krisht-lindje a por për Pashkë

I bijshim mbarë Shqipnisë tue shkelë mbi faqezez.


Nji zojë na erdh n’vizitë, por shpija s’kishte asgja,

Atherë kutinë e sajë e hapëm në nji çoshe,

Por mbrenda asaj kuti besoni çka kemi pa

Në vend t’atij llokum gjashtë drrasa katerqoshe.


Me siguri urija e kishte ba ketë mëkat,

Por shum ma mirë me drrasa të ngjituna n’bitum

Se prite Zot n’kuti po t’futshin aparat,

Atherë në sigurim na bajshin krejtë llokum.


Partija marimangë na kishte mbyllë “n’pëlhurë”,

S’u ndinte ma erë mishit, asgja nuk merrte shkrum,

Mendo se nji gjysë shekull tue u rrahë nën diktaturë,

Kish mbetun shpija shkret, me nji kuti llokum.

Mërgim-Fruer-2005

V.O. Nji kuti e tillë me 6 copa drrasash ia kanë sjellë Paulin Sekujt me rastin e nji vizite...



Veset e transportueme...


Mos e harroni vllazën ç’na rrxoj ai hylli i kuq,

Gjithë pesha e randë e tij na bani krejt palmuç,

Të gjitha rropullitë që patëm në mbrendi,

Me thoj e me çapoj i bani lesh e li.


Pa dhimbë na zhguli zemrat e mbrenda vari gurë

Atë gurë e soll nga mali kur erdh për diktaturë,

Çdo ditë në lufta t’klasës e pon’atë të fesë

Ai guri shum iu desht me i ra të urtit kresë...


Na nguli nëpër radha mëngjezi ende pa dalë,

Porse gjithherë ndër radha spiuni “kapte” fjalë,

Polici ishte gadi me t’lidhë dorën mbi dorë

Se Spaçat e Maliqat kërkojshin shumë puntorë.


Nai lidhi zorrët ny si veç t’na masakrojnë

Sepse tue mbetë n’uri do t’vrasim shoqishojnë,

Prandej shqiptari pat ma shumë anmiq se miq,

Der shihen vlla me vlla e nuk përshndeten hiç.


Në përgjithsi ky popull u nda në grimë e copë

Në anmiqsi t’papame, me shtye shoshojnë në gropë,

E u mbyll secili n’mure pa njoftë ma miqasi,

Njisoj si muri i hekurt atje në Gjermani.


Fëmijve i jepshim kshillë: “Kujdes se asht spijue,

Shikoni se dy veshët ka ju i ka drejtue,

E ka edhe nji shok që n’burg ka futë dyrnjanë,

Ka mik edhe nji hajn që vjedhin bashkë me t’vllanë.”


Në fund morëm mërgimin gjithë etje për liri

E puthëm shum Prendimin të mbushun me qetësi,

Por për çudi mbas nesh pamë klyshat e partisë

Të shtymë prej regjimit vrap dolën prej Shqipnisë.


Mjerisht me kto përbindsha u mbush Prendimi plot

Me mija komunista që nuk numrohen dot,

Spijuj e plot mafioz të pjellun n’diktaturë,

Sa që na detyruen dhe ktu m’u nda me murë.


E ndyta histori na bani grimë e copë,

N’nji anmiqzi të tillë me shtye shoshojnë në gropë,

Prandej dhe ngulem mure, t’mos duket kund parti,

Edhe pse muri i hekurt asht shembë në Gjermani.



Majmunat dhe njerzit...


Erdhën partizanët ngarkue me dituni

Por n’mungesë të truve e mbajshin n’mbrapanicë,

E përmes pantollash të bame birali,

Shkapërdajshin n’popull dijet me shumicë.


Nga nji birë mësuem cili kje Lenini,

“ai që afroi turmat me i rrejtë n’tribuna”,

bira e dytë na tha kush ka kenë Darvini,

“ai që tha se t’parët i kemi pasë majmuna”.
...

Nuk vonoi partija na gozhdoi ndër rradha

Hyjshim që n’mesnatë nën rrebesh e acar,

Ose nën tribuna ku tregojshin prralla,

Por çdo prrallë e tyne mbrenda kishte zjarr.


Nuk vonoi partija n’atë fushatë t’tërbimit

Vuni stivë të vramit, ngriti nji Golgotë,

Nguli rrotull tij kampe perqendrimit

E do qinda burgjesh t’mbushn plot e plot.



Nuk vonoi partija ndezi anmiqsi,


Helm na futi në gjak shokun me e paditë,

Për çdo ditë na jepte t’njajten porosi:

“Për ju dera e burgut hapun rrin çdo ditë”.


Nga kjo frikë servilat u përthyen kular,

Të burguemit moren bojen e qiriut,

Garravaç u endte çdo spiju tinzar

Deri ai ma trimi hyni n’birë të miut.


Nuk kaloj shumë kohë e shqiptarit t’mjerë

Ja përzhiten trajten, s’e lanë ma njeri,

Ai u kthye n’majmun, i pa pamë ndojherë,

N’atë majmun që bota bani shum çudi.


Në këtë jetë shtazore gojen qepë me kordhë

Edhe fye e pshtye ditë e natë nga dhuna,

Pse s’e pau Darvini para se me ngordhë

Se me komunista ndrysh do t’i shkojnë puna?


Punës s’tij shkencore me ia futë nji pordhë

Kur nuk tha se dhuna njerz’t i ban majmuna.



Eja se ra muri


E kam nji shok për zemër, besnik e sa fisnik,

Ma trim nuk e gjenë burrin, kurr mik me çdo anmik,

N’atë kohë kur diktatura mbi gjak na kishte shtri,

Ai mori sa herë shtegun me thye ndoj copë kufi.


Por gjithsaherë trathtari trathtisht e pat hetue,

I lidhun trimi n’hekur nder burgje pati shkue

Rininë e tij të mjerë, porse gjithherë tue thanë:

“Atë ditë që t’dal prej burgut do i dal kufisë m’atë anë”.


Andrronte nder biruca Europë pa diktaturë,

E dritë e diellë m’atë anë, tue ndritë lirija nurë,

Nji popull me virtyte e për çdo kand drejtsi,

E gaz, e punë, e bukë, e kangë n’demokraci.


Por “Muri” kur u rrxue e ngjarjet moren vrap,

Ky miku im çudi nuk shtrini asnji hap,

S’i luejti tokës nanë, s’i hodh kufinit sy

Ngaqë nuk kish ma “Mure” që me kërkue me thye.


Tash sillet përmbi plehna e n’gropat mbushë me ujë,

Pa i thanë asnjiherë mendes me dalë te toka e huej,

Edhe pse prap gjaksorët po enden gurë më gurë,

“Asgja nuk ka zotni, mjafton që s’kemi Murë”.


E ditët kanë me ardhë, lirija ka me ndritë,

I keqi prej së mirës n’pendime ka me mrrijtë,

Shqiptari s’do t’i ketë ma hekurat ndër duer,

Shqipnija s’do ta shohë vetveten mbyllë me “Murë”.



Spijujt e kombit

Mjerë votra e jonë shqiptare, vogsi e dalun dore

Që kur ia shkimi zjarrin guksima e Azisë djallzore,

Në atë errsinë të rrastë virtytet kjenë verbue,

Der nisi vllau me vlla pa lek me spiunue.


Kur hyni komunizmi shqiptarin gjer për mik,

Atë mik që lante trunin gjithë diten me jebrik,

Se nana e komunizmit ka lindë diku n’Azi,

Prandej i shtuen spiunat ka nji a dy për shpi.
...

Edhe pse sot ti tokë e mbushun me blerim,

Me sa lumej te kjartë që bora i sjell n’kullim,

Edhe pse dendë me lule e malet plot me druj,

Por dije sa ke druj, aq ke edhe spijuj.


Edhe pse je e mirë si nuse me t’vërtetë,

Ku flladi shkapërdahet prej bjeshkës në bregdetë,

Ku përmi valë përhidhet delfini me barbuj,

Por aq sa ke barbuj, aq ke edhe spijuj.


Ti histori banale e mbetun pa prandverë,

Me popull që ban vepra të ngjyme veç në vnerë,

Nji popull “malarik”, kular nderi ndër gjuj


Që kur atë bark robnija e msoj me lindë spiuj.

Të ndjek spiuni n’hap mor thue se e ke zagar,

Nji vesh ta shtjen në xhep n’e paç edhe kumbar,

Der hana ban çudi se kurr nuk paska pa,

Shqiptar edhe trathtar, spiuna vlla për vlla.


Liviz mori Shqipni, lsho gjamen n’per Europë,

Ta zhgulin prej çapojve ketë popull shtrij në gropë,

Me lot shikjo në Qiellë e ndihmë kërko n’ketë kand,

Të sjellin musht prandvere me shndrrue gjakun tand.